SILENCE is not a clerical error. It is a position, performed with a straight face, then dressed up as “complexity” and filed under “prudence.”
In Middle East Studies, Iranian Studies, & Islamic Arts circles, that performance has become a habit, even when the subject of study is being hunted in the streets, in the prisons, and, as multiple reports and testimonies insist, even in hospitals and campuses. The institutions that claim scholarly seriousness have responded with delay, hedging, and a cultivated allergy to clarity.
If the field of Iranian Studies wants to remain worthy of its own intellectual pride, it should adopt an institutional code of integrity, where silence has to justify itself, and where ethical language binds the institution that speaks it, not just the people who pay membership dues.
That gate is the neutrality trap, redesigned for academic prestige.
The pattern is now familiar. Students, whilst literally endangering their lives, inside Iran, and Iranian student associations abroad issue urgent letters. Families mourn under threat. Names of the dead circulate person to person, because official channels are either hostile, silent, or weaponized. Then, late, too late… the professional associations arrive with a statement. Not always, not all, but often enough to form a recognizable choreography: delay first, equivocation second, a few moral nouns third, and finally an insistence that the truly dangerous thing in the room is not the regime’s bullets but the possibility that someone, somewhere, might interpret solidarity as consent to war.
Take the widely circulated “A Statement from Scholars of Iranian Studies in Solidarity with the People of Iran,” hosted as a Google Form. It contains strong language about the responsibilities scholars bear and the brutality of the Islamic Republic, and it explicitly rejects regime propaganda frames about “foreign orchestration.” It also includes the line that has become a kind of academic talisman: “we do not advocate for war or external control over Iran’s future… Our opposition to authoritarian violence does not translate into support for imperial violence.”
Here the central question is not whether opposing foreign military intervention is legitimate. It is. The question is why the statement, like so many institutional responses in this ecosystem, reaches first for geopolitical prophylaxis rather than forensic specificity. When it warns against “external control over Iran’s future” and “imperial violence,” it does not identify who, exactly, is advocating those things.
Academics do not get to borrow the gravitas of precision and then publish fog.
If there are individuals, organizations, parties, or think tanks advocating “external control” or “imperial violence,” name them. Cite them. Quote them. If the concern is hypothetical, then label it as hypothetical, instead of smuggling it into the text as a shadowy omnipresence. Otherwise, this language functions less as ethical caution and more as a disciplining device: it subtly relocates the field’s anxiety away from the regime’s lethal repression and toward the imagined embarrassment of being seen as politically aligned with the “wrong” side of a Western foreign policy debate.
There is a difference between refusing to endorse foreign military intervention and refusing to identify who is killing your subject population. There is a difference between skepticism toward state propaganda about “foreign plots” and importing that frame into every conversation, as if the primary intellectual danger is not the regime’s violence but the possibility that solidarity might be misread.
This is not merely a rhetorical failure. It is an institutional one. Associations shape what can be said, what will be rewarded, what will be punished, what will be postponed until it no longer costs anything. The Middle East Studies Association (through its public advocacy letters), and the Association for Iranian Studies, sit at the center of the field’s professional legitimacy. If those bodies cannot model timely, explicit, evidence-based moral clarity when the people under study are being slaughtered, then what exactly is the field’s ethical infrastructure for?
And then there is Encyclopaedia Iranica, the prestige altar. By its own description, it is a comprehensive research tool, built for scholars, specialists, and students of Iranian civilization. University library descriptions routinely describe it as among the most renowned reference works in Iranian studies, a monumental project anchored at Columbia’s Iranian studies ecosystem.
With that prestige comes a basic obligation: to recognize when history is not only being studied, but manufactured in real time through terror.
When such a flagship institution offers no institutional acknowledgement of mass killings and state violence, the silence is not neutral. It becomes an ambient permission slip. It tells the field’s gatekeepers, donors, and anxious administrators: this is survivable, ignore it, keep publishing, keep scheduling panels, keep posting cultural trivia as if the streets are not running with blood. (And yes: the contrast between social feeds continuing as normal, including posts as trivial as a persimmon-themed entry during the height of reported killings, is precisely the kind of “nothing to see here” theater that enrages the public, and with reason.)
None of this is an argument for academic associations to become political parties. It is an argument for them to stop laundering institutional cowardice through the language of scholarly restraint. The point is not to trade scholarship for slogans. The point is to practice the most basic scholarly discipline when lives are on the line: name actors, specify claims, cite evidence, and refuse euphemism.
Having spent decade in Iranian Studies circles and having conducted research in Iran between approximately 2003 and 2011, I can attest that a majority of contemporary Iran scholars who identify with this field appear to operate from a strongly anti-Pahlavi ideological position. Many have been rather blatant about their affiliations with the regime of the Islamic Republic with zero to little challenge by their peer-review-colleagues. For example, Institute for Iranian Studies at St Andrew’s University was inaugurated by former Iranian President Mohammad Khatami, on October 31, 2006. And, the son of former Iranian President Akbar Hashemi Rafsanjani, Mehdi Hashemi Rafsanjani, was enrolled in a DPhil (PhD) program at the University of Oxford’s Faculty of Oriental Studies in 2010. The center has since been rebranded as the Faculty of Asian and Middle Eastern Studies was also home to Tariq Ramadan, professor of contemporary Islamic studies, an alleged serial rapist and grandson of the founder of Muslim Brotherhood. In other words, this is an unusual and concerning pattern, and one that I believe will be examined more thoroughly and systematically, and brought to wider light, in the near future.
The Iranian Studies (Google Form) statement itself understands the danger of delay disguised as rigor. It warns against obsessing over “quantification” while documentation is being suppressed and people are being killed, and it describes systematic repression, including internet shutdowns, militarized campuses, arrests, torture, and execution. That ethical clarity should not live only in a one-off statement signed by individuals. It should become a standard that binds the institutions that certify the field.
So here is the proposal the associations have avoided: a code of ethics for Iranian Studies and Middle East Studies institutions, with enforceable expectations.
A Code of Ethics for Iranian Studies Associations (and the institutions that shelter them)
- The Timeliness Rule
When large-scale state violence is credibly reported against the population under study, an institution must respond within a defined window (for example, 7–14 days). If it chooses not to speak, it must publish an explanation for its silence. Silence does not get to masquerade as professionalism. - The Naming Rule
A statement must identify the perpetrating institution(s) when there is credible attribution. If the claim is “state violence,” name the state. If the claim is “security forces,” name which forces are alleged. Do not hide behind passive voice. - The Evidence Rule
Claims about “foreign orchestration,” “outside agitators,” “external control,” or “imperial violence” require citations and specificity. If the institution cannot name who is advocating what, it does not get to imply a threat as atmosphere. - The Separation Rule
Opposition to foreign military intervention must never be used as a substitute for condemning state killing. These are separate questions. Collapsing them is a form of rhetorical sabotage. - The Propaganda Quarantine Rule
Institutions must explicitly refuse regime narrative frames when those frames are being used to delegitimize dissent. The Google Form statement correctly identifies how “foreign plot” narratives function as propaganda. Associations should adopt that clarity as policy, not as optional courage. - The Stakeholder Rule
If Iranian students, scholars, and associations closest to the violence are issuing letters, their statements must be acknowledged in institutional communications, not treated as inconvenient noise. - The Conflict-of-Interest Rule
Donor relationships, host-institution pressures, and conference funding that may shape public silence must be disclosed. Ethical language that is purchased is not ethics, it’s branding. - The Accountability Rule
Boards must publish minutes or summaries of deliberations when deciding whether to issue statements on mass violence. If the institution benefits from the aura of public trust, it owes the public a record of how decisions are made. - The Protection Rule
Institutions must commit resources to protect vulnerable members: scholars at risk, students facing surveillance, and those whose families are targeted. Solidarity without material support is a performance. - The Revision Rule
If new information emerges, institutions must update statements publicly, rather than letting one carefully lawyered paragraph stand forever as proof of “having addressed” a massacre.
This is what it means to treat ethics as binding, not decorative. It is also what it means to respect the field itself. Iranian Studies cannot posture as intellectually serious while behaving as if precision is optional whenever power is involved.
Because the question is not “why is the field quiet?” The question is: what does the field believe silence buys, and who pays the price?
*Below is a short list of primary links (as references) to place at the very bottom of the published article:
پاورقیها در مه: ابهام داوریشده و سود ابهامگویی در مطالعات ایران و خاورمیانه
سکوت، خطای اداری نیست. این یک موضع است؛ موضعی که با جدیت اجرا میشود، سپس به نام «پیچیدگی» آرایش داده میشود و زیر عنوان «احتیاط» قرار میگیرد.
در محافل مطالعات خاورمیانه, دایرههای هنر اسلامی و مطالعات ایران، این عملکرد به یک عادت تبدیل شده است، حتی زمانی که موضوع مطالعه در خیابانها، زندانها و، طبق گزارشها و شهادتهای متعدد، حتی در بیمارستانها و دانشگاهها تحت تعقیب است. نهادهایی که مدعی جدیت علمی هستند، غالباً با تأخیر، ابهام و حساسیت مصنوعی نسبت به شفافیت پاسخ میدهند.
اگر حوزه مطالعات ایران میخواهد شایسته افتخار فکری خود باقی بماند، باید همان چیزی را بپذیرد که مقاله سکوت ایکوم در زمینه موزهها توصیه میکند: یک «کد نهادی یکپارچگی»، جایی که سکوت موظف به توجیه خود باشد و زبان اخلاقی نهاد را مقید کند، نه صرفاً افرادی که حق عضویت میپردازند.
این همان «دام بیطرفی» است که برای پرستیژ علمی بازطراحی شده است.
الگوی آشناست: دانشجویان، جان خود را به خطر میاندازند، انجمنهای دانشجویی ایرانی در خارج نامههای فوری منتشر میکنند، خانوادهها تحت تهدید سوگواری میکنند، و اسامی کشتهشدگان از فردی به فرد دیگر منتقل میشود، چون کانالهای رسمی یا سکوت اختیار کردهاند یا به ابزار قدرت بدل شدهاند. سپس، دیر و بسیار دیر، انجمنهای حرفهای بیانیه میدهند: ابتدا تأخیر، سپس ابهام، چند عبارت اخلاقی، و در نهایت اصرار بر این که خطر واقعی، احتمال سوءتفسیر همبستگی است، نه خشونت واقعی.
نمونهای از این جریان، بیانیهای با عنوان «بیانیه پژوهشگران مطالعات ایران در همبستگی با مردم ایران» است که به صورت فرم گوگل منتشر شده است. این بیانیه به صراحت به خشونت جمهوری اسلامی اشاره میکند، مسئولیتهای علمی پژوهشگران را یادآور میشود و تبلیغات رژیم درباره «هماهنگی خارجی» را رد میکند. همچنین جملهای دارد که به نوعی تالیسم علمی تبدیل شده: «ما طرفدار جنگ یا کنترل خارجی بر آینده ایران نیستیم… مخالفت با خشونت استبدادی به معنای حمایت از خشونت امپریالیستی نیست.»
مسأله اصلی این نیست که مخالفت با مداخله نظامی خارجی مشروع است یا نه؛ این مشروع است. مسأله این است که چرا بسیاری از پاسخهای نهادی ابتدا به پیشگیری ژئوپلیتیک متوسل میشوند، نه به شفافیت واقعی و مستند. وقتی هشدار میدهند علیه «کنترل خارجی بر آینده ایران» یا «خشونت امپریالیستی»، مشخص نمیکنند چه کسی یا چه نهادی این اقدامات را تبلیغ میکند.
پژوهشگران نمیتوانند وزن دقت را قرض بگیرند و سپس مه منتشر کنند. اگر افراد، سازمانها، احزاب یا اندیشکدههایی وجود دارند که این اقدامات را تبلیغ میکنند، آنها را نام ببرید، ارجاع دهید و نقل قول کنید. اگر نگرانی فرضی است، آن را فرضی مشخص کنید، نه اینکه به صورت سایهای مبهم وارد متن شود. در غیر این صورت، این زبان بیشتر ابزاری برای مدیریت اضطراب حوزه است تا هشدار اخلاقی و تمرکز را از خشونت واقعی به «احتمال سوءتفسیر سیاسی» منتقل میکند.
تفاوت است بین نپذیرفتن مداخله نظامی خارجی و ناتوانی در شناسایی کسانی که جمعیت مورد مطالعه را میکشند. تفاوت است بین شک به تبلیغات دولتی درباره «توطئه خارجی» و وارد کردن این چارچوب به هر مکالمه، طوری که گویی خطر اصلی فکری، خشونت رژیم نیست بلکه احتمال سوءتفسیر همبستگی است.
این فقط یک شکست بلاغی نیست، یک شکست نهادی است. انجمنها تعیین میکنند چه گفته شود، چه پاداش داده شود، چه مجازات شود و چه به تعویق بیفتد. انجمن مطالعات خاورمیانه و انجمن مطالعات ایران، در مرکز مشروعیت حرفهای حوزه هستند. اگر این نهادها نتوانند شفافیت اخلاقی و مبتنی بر شواهد را وقتی مردم مورد مطالعه قتلعام میشوند ارائه دهند، زیرساخت اخلاقی حوزه چه معنایی دارد؟
دانشنامه ایرانیکا، با پرستیژ بالا، ابزار پژوهشی برای متخصصان و دانشجویان است. با این پرستیژ، یک الزام اخلاقی همراه است: شناخت وقتی تاریخ نه تنها مطالعه میشود، بلکه بهطور زنده از طریق ترور شکل میگیرد.
وقتی چنین نهادی هیچ اعتراف نهادی به قتلعامها و خشونت دولتی نمیکند، سکوت بیطرف نیست؛ تبدیل به مجوز ضمنی میشود. این به دربانان حوزه، حامیان مالی و مدیران مضطرب پیام میدهد: «قابل تحمل است، نادیده بگیرید، به انتشار ادامه دهید، برنامهها را برگزار کنید و اطلاعات فرهنگی را پست کنید، گویی خیابانها خونریزی نمیکنند.»
این استدلال نمیکند که انجمنهای علمی سیاسی شوند؛ بلکه استدلال میکند که دست از «شستشوی ترس نهادی» با زبان «احتیاط علمی» بردارند. وقتی جانها در خطر است، ابتداییترین انضباط علمی باید رعایت شود: عوامل را نام ببرید، ادعاها را مشخص کنید، شواهد بیاورید و از ابهام پرهیز کنید.
پیشنهاد ایجاد کد اخلاقی برای انجمنهای مطالعات ایران و خاورمیانه:پیشنهاد ایجاد کد اخلاقی برای انجمنهای مطالعات ایران و خاورمیانه:قاعده زمانبندی پاسخ: واکنش به خشونت گسترده باید در بازه مشخص (۷–۱۴ روز) منتشر شود؛ در غیر این صورت دلیل سکوت اعلام شود.
قاعده نامگذاری دقیق: نهاد یا نیروهای مرتکب خشونت مشخص شوند.
قاعده مستندسازی: ادعاهای «توطئه خارجی»، «تحریککنندگان خارجی»، «کنترل خارجی» یا «خشونت امپریالیستی» باید مستند باشند.
تفکیک مسائل: مخالفت با مداخله خارجی جایگزین محکومیت خشونت دولتی نمیشود.
رد چارچوبهای تبلیغاتی رژیم: هنگام مشروعیتزدایی از اعتراض، موضع روشن اتخاذ شود.
توجه به ذینفعان: بیانیههای دانشجویان، پژوهشگران و انجمنها باید در ارتباطات نهادی مورد توجه قرار گیرد.
شفافیت تعارض منافع: روابط مالی، فشار نهاد میزبان و بودجه کنفرانس که سکوت عمومی را شکل میدهد، باید افشا شود.
مسئولیتپذیری: هیئت مدیره باید صورتجلسات یا خلاصه تصمیمات درباره صدور بیانیهها را منتشر کند.
حمایت از اعضا: منابع برای حفاظت از اعضای آسیبپذیر اختصاص یابد؛ همبستگی بدون حمایت مادی نمایشی است.
بهروزرسانی: اطلاعات جدید باید علناً بهروزرسانی شود.
این اصول نشان میدهند که اخلاق پژوهشی نباید تزئینی باشد؛ باید مقید، عملی و قابل اندازهگیری باشد.
سؤال اصلی این نیست «چرا سکوت کردهایم؟» بلکه این است: سکوت چه چیزی را میخرد و چه کسی هزینه آن را میپردازد؟
https://mesana.org/advocacy/letters-from-the-board