SILENCE is not a clerical error. It is a position, performed with a straight face, then dressed up as “complexity” and filed under “prudence.”
In Middle East Studies and Iranian Studies circles, that performance has become a habit, even when the subject of study is being hunted in the streets, in the prisons, and, as multiple reports and testimonies insist, even in hospitals and campuses. The institutions that claim scholarly seriousness have responded with delay, hedging, and a cultivated allergy to clarity.
If the field of Iranian Studies wants to remain worthy of its own intellectual pride, it should adopt an institutional code of integrity, where silence has to justify itself, and where ethical language binds the institution that speaks it, not just the people who pay membership dues.
That gate is the neutrality trap, redesigned for academic prestige.
The pattern is now familiar. Students, whilst literally endangering their lives, inside Iran, and Iranian student associations abroad issue urgent letters. Families mourn under threat. Names of the dead circulate person to person, because official channels are either hostile, silent, or weaponized. Then, late, too late… the professional associations arrive with a statement. Not always, not all, but often enough to form a recognizable choreography: delay first, equivocation second, a few moral nouns third, and finally an insistence that the truly dangerous thing in the room is not the regime’s bullets but the possibility that someone, somewhere, might interpret solidarity as consent to war.
Take the widely circulated “A Statement from Scholars of Iranian Studies in Solidarity with the People of Iran,” hosted as a Google Form. It contains strong language about the responsibilities scholars bear and the brutality of the Islamic Republic, and it explicitly rejects regime propaganda frames about “foreign orchestration.” It also includes the line that has become a kind of academic talisman: “we do not advocate for war or external control over Iran’s future… Our opposition to authoritarian violence does not translate into support for imperial violence.”
Here the central question is not whether opposing foreign military intervention is legitimate. It is. The question is why the statement, like so many institutional responses in this ecosystem, reaches first for geopolitical prophylaxis rather than forensic specificity. When it warns against “external control over Iran’s future” and “imperial violence,” it does not identify who, exactly, is advocating those things.
Academics do not get to borrow the gravitas of precision and then publish fog.
If there are individuals, organizations, parties, or think tanks advocating “external control” or “imperial violence,” name them. Cite them. Quote them. If the concern is hypothetical, then label it as hypothetical, instead of smuggling it into the text as a shadowy omnipresence. Otherwise, this language functions less as ethical caution and more as a disciplining device: it subtly relocates the field’s anxiety away from the regime’s lethal repression and toward the imagined embarrassment of being seen as politically aligned with the “wrong” side of a Western foreign policy debate.
There is a difference between refusing to endorse foreign military intervention and refusing to identify who is killing your subject population. There is a difference between skepticism toward state propaganda about “foreign plots” and importing that frame into every conversation, as if the primary intellectual danger is not the regime’s violence but the possibility that solidarity might be misread.
This is not merely a rhetorical failure. It is an institutional one. Associations shape what can be said, what will be rewarded, what will be punished, what will be postponed until it no longer costs anything. The Middle East Studies Association (through its public advocacy letters), and the Association for Iranian Studies, sit at the center of the field’s professional legitimacy. If those bodies cannot model timely, explicit, evidence-based moral clarity when the people under study are being slaughtered, then what exactly is the field’s ethical infrastructure for?
And then there is Encyclopaedia Iranica, the prestige altar. By its own description, it is a comprehensive research tool, built for scholars, specialists, and students of Iranian civilization. University library descriptions routinely describe it as among the most renowned reference works in Iranian studies, a monumental project anchored at Columbia’s Iranian studies ecosystem.
With that prestige comes a basic obligation: to recognize when history is not only being studied, but manufactured in real time through terror.
When such a flagship institution offers no institutional acknowledgement of mass killings and state violence, the silence is not neutral. It becomes an ambient permission slip. It tells the field’s gatekeepers, donors, and anxious administrators: this is survivable, ignore it, keep publishing, keep scheduling panels, keep posting cultural trivia as if the streets are not running with blood. (And yes: the contrast between social feeds continuing as normal, including posts as trivial as a persimmon-themed entry during the height of reported killings, is precisely the kind of “nothing to see here” theater that enrages the public, and with reason.)
None of this is an argument for academic associations to become political parties. It is an argument for them to stop laundering institutional cowardice through the language of scholarly restraint. The point is not to trade scholarship for slogans. The point is to practice the most basic scholarly discipline when lives are on the line: name actors, specify claims, cite evidence, and refuse euphemism.
Having spent decade in Iranian Studies circles and having conducted research in Iran between approximately 2003 and 2011, I can attest that a majority of contemporary Iran scholars who identify with this field appear to operate from a strongly anti-Pahlavi ideological position. Many have been rather blatant about their affiliations with the regime of the Islamic Republic with zero to little challenge by their peer-review-colleagues. For example, Institute for Iranian Studies at St Andrew’s University was inaugurated by former Iranian President Mohammad Khatami, on October 31, 2006. And, the son of former Iranian President Akbar Hashemi Rafsanjani, Mehdi Hashemi Rafsanjani, was enrolled in a DPhil (PhD) program at the University of Oxford’s Faculty of Oriental Studies in 2010. The center has since been rebranded as the Faculty of Asian and Middle Eastern Studies was also home to Tariq Ramadan, professor of contemporary Islamic studies, an alleged serial rapist and grandson of the founder of Muslim Brotherhood. In other words, this is an unusual and concerning pattern, and one that I believe will be examined more thoroughly and systematically, and brought to wider light, in the near future.
The Iranian Studies (Google Form) statement itself understands the danger of delay disguised as rigor. It warns against obsessing over “quantification” while documentation is being suppressed and people are being killed, and it describes systematic repression, including internet shutdowns, militarized campuses, arrests, torture, and execution. That ethical clarity should not live only in a one-off statement signed by individuals. It should become a standard that binds the institutions that certify the field.
So here is the proposal the associations have avoided: a code of ethics for Iranian Studies and Middle East Studies institutions, with enforceable expectations.
A Code of Ethics for Iranian Studies Associations (and the institutions that shelter them)
- The Timeliness Rule
When large-scale state violence is credibly reported against the population under study, an institution must respond within a defined window (for example, 7–14 days). If it chooses not to speak, it must publish an explanation for its silence. Silence does not get to masquerade as professionalism. - The Naming Rule
A statement must identify the perpetrating institution(s) when there is credible attribution. If the claim is “state violence,” name the state. If the claim is “security forces,” name which forces are alleged. Do not hide behind passive voice. - The Evidence Rule
Claims about “foreign orchestration,” “outside agitators,” “external control,” or “imperial violence” require citations and specificity. If the institution cannot name who is advocating what, it does not get to imply a threat as atmosphere. - The Separation Rule
Opposition to foreign military intervention must never be used as a substitute for condemning state killing. These are separate questions. Collapsing them is a form of rhetorical sabotage. - The Propaganda Quarantine Rule
Institutions must explicitly refuse regime narrative frames when those frames are being used to delegitimize dissent. The Google Form statement correctly identifies how “foreign plot” narratives function as propaganda. Associations should adopt that clarity as policy, not as optional courage. - The Stakeholder Rule
If Iranian students, scholars, and associations closest to the violence are issuing letters, their statements must be acknowledged in institutional communications, not treated as inconvenient noise. - The Conflict-of-Interest Rule
Donor relationships, host-institution pressures, and conference funding that may shape public silence must be disclosed. Ethical language that is purchased is not ethics, it’s branding. - The Accountability Rule
Boards must publish minutes or summaries of deliberations when deciding whether to issue statements on mass violence. If the institution benefits from the aura of public trust, it owes the public a record of how decisions are made. - The Protection Rule
Institutions must commit resources to protect vulnerable members: scholars at risk, students facing surveillance, and those whose families are targeted. Solidarity without material support is a performance. - The Revision Rule
If new information emerges, institutions must update statements publicly, rather than letting one carefully lawyered paragraph stand forever as proof of “having addressed” a massacre.
This is what it means to treat ethics as binding, not decorative. It is also what it means to respect the field itself. Iranian Studies cannot posture as intellectually serious while behaving as if precision is optional whenever power is involved.
Because the question is not “why is the field quiet?” The question is: what does the field believe silence buys, and who pays the price?
Below is a short list of primary links (as references) to place at the very bottom of the published article:
پانوشتها در مه: ابهامِ داوریشده و سودِ کلیگویی
سکوت یک «خطای اداری» نیست. سکوت یک موضع است: بیهیچ احساس، اجرا میشود؛ بعد جامهی «پیچیدگی» بر تنش میپوشانند و در پوشهی «احتیاط» بایگانیاش میکنند.
در محافل مطالعات خاورمیانه و مطالعات ایران، این نمایش به عادت بدل شده است؛ حتی وقتی موضوعِ مطالعه، در خیابانها و زندانها، و بنا به اصرارِ گزارشها و شهادتهای فراوان، حتی در بیمارستانها و دانشگاهها شکار میشود. نهادهایی که مدعیِ جدیتِ علمیاند، با تأخیر، با طفرهرفتن، و با نوعی حساسیتِ پرورشیافته نسبت به شفافیت پاسخ دادهاند؛ حساسیتی که بیشتر شبیه ترس از صراحت است تا تعهد به حقیقت.
اگر حوزهی مطالعات ایران میخواهد همچنان شایستهی غرورِ فکریِ خود بماند، باید «کُدِ نهادیِ یکپارچگی» را بپذیرد؛ کُدی که در آن سکوت ناگزیر است خود را توجیه کند، و زبانی که به نامِ اخلاق به کار میرود، پیش از همه خودِ نهادِ گوینده را متعهد و مقید میسازد، نه فقط کسانی را که حقِ عضویت میپردازند.
دروازه همان دامِ بیطرفی است؛ این بار با طراحیِ تازه، برای پرستیژِ دانشگاهی.
الگو دیگر تازه نیست. دانشجویان، در حالی که واقعاً جانشان را به خطر میاندازند، در داخل ایران و در انجمنهای دانشجویی ایرانی در خارج، نامههای فوری منتشر میکنند. خانوادهها زیرِ تهدید عزاداری میکنند. نامِ کشتهشدگان دهانبهدهان میگردد، چون مجاری رسمی یا خصمانهاند، یا خاموش، یا به سلاح بدل شدهاند. و بعد، دیر، خیلی دیر… انجمنهای حرفهای با بیانیهای وارد میشوند. نه همیشه، نه همه؛ اما آنقدر که رقصی قابلتشخیص شکل بگیرد: نخست تأخیر؛ سپس دوپهلوگویی؛ بعد چند نامِ اخلاقی؛ و در پایان اصراری که خطرِ واقعیِ اتاق نه گلولههای رژیم، بلکه این امکان است که شاید کسی، جایی، همبستگی را «رضایت به جنگ» معنا کند.
نمونهاش «بیانیهای از سوی پژوهشگرانِ مطالعات ایران در همبستگی با مردم ایران» است که بهطور گسترده دستبهدست شد و روی یک فرم گوگل میزبانی میشود. متن، زبانِ محکمی دربارهی مسئولیتهای پژوهشگران و خشونتِ جمهوری اسلامی دارد و بهصراحت چارچوبهای تبلیغاتی رژیم دربارهی «طراحیِ خارجی» را رد میکند. اما جملهای هم در آن هست که به تعویذِ دانشگاهی بدل شده است: «ما طرفدار جنگ یا کنترلِ خارجی بر آیندهی ایران نیستیم… مخالفت ما با خشونتِ اقتدارگرایانه به معنی حمایت از خشونتِ امپریالیستی نیست.»
پرسشِ مرکزی این نیست که مخالفت با مداخلهی نظامیِ خارجی مشروع است یا نه. هست. پرسش این است که چرا این بیانیه، مانند بسیاری از واکنشهای نهادی در این زیستبوم، پیش از هر چیز به «پیشگیریِ ژئوپلیتیک» پناه میبرد، نه به دقتِ قضایی/فورِنزیک و مشخصگوییِ مبتنی بر واقعیت. وقتی از «کنترلِ خارجی بر آیندهی ایران» و «خشونتِ امپریالیستی» هشدار میدهد، روشن نمیکند دقیقاً چه کسی طرفدارِ اینهاست.
دانشگاهیها حق ندارند وقار و جدیتِ دقت را وام بگیرند و در عوض، مه منتشر کنند.
اگر افراد، سازمانها، احزاب یا اتاقهای فکرِ مشخصی از «کنترلِ خارجی» یا «خشونتِ امپریالیستی» دفاع میکنند، نامشان را بگویید. ارجاع بدهید. نقلقول کنید. اگر نگرانی فرضی است، آن را «فرضی» بنامید؛ نه اینکه آن را چون حضوری سایهوار در متن قاچاق کنید. وگرنه این زبان کمتر «احتیاط اخلاقی» است و بیشتر ابزارِ انضباط: اضطرابِ میدان را از سرکوبِ مرگبارِ رژیم منحرف میکند و به سمتِ شرمساریِ خیالیِ این میبرد که مبادا کسی شما را، از حیث سیاستِ خارجیِ غرب، همسو با «طرفِ غلط» ببیند.
میانِ امتناع از تأییدِ مداخلهی نظامیِ خارجی و امتناع از نامبردن از کسی که جمعیتِ موردِ مطالعهی شما را میکشد، تفاوت هست. میانِ تردید نسبت به تبلیغاتِ حکومتی دربارهی «توطئهی خارجی» و وارد کردنِ همان قاب به هر گفتوگو، چنانکه انگار خطرِ اصلی نه خشونتِ رژیم، بلکه امکانِ بدفهمیِ همبستگی است، تفاوت هست.
این صرفاً یک شکستِ بلاغی نیست؛ یک شکستِ نهادی است. انجمنها تعیین میکنند چه چیزی گفتنی است، چه چیزی پاداش میگیرد، چه چیزی تنبیه میشود، و چه چیز آنقدر عقب میافتد تا دیگر هیچ هزینهای نداشته باشد. انجمن مطالعات خاورمیانه (از طریق نامههای عمومیِ حمایتیاش) و انجمن مطالعات ایران، در مرکزِ مشروعیتِ حرفهایِ این حوزه نشستهاند. اگر این نهادها نتوانند هنگامِ کشتارِ مردمی که موضوعِ مطالعهاند، الگویی برای شفافیتِ اخلاقیِ بهموقع، صریح و مبتنی بر شواهد باشند، پس زیرساختِ اخلاقیِ این رشته دقیقاً به چه کار میآید؟
و بعد میرسیم به دانشنامه ایرانیکا، محرابِ پرستیژ. بنا بر توصیفِ خودش، ابزاری پژوهشی و جامع است؛ ساختهشده برای پژوهشگران، متخصصان و دانشجویانِ تمدنِ ایرانی. توصیفهای کتابخانههای دانشگاهی هم معمولاً آن را از مشهورترین منابعِ مرجعِ مطالعات ایران میدانند؛ پروژهای عظیم که در اکوسیستمِ مطالعات ایرانِ کلمبیا لنگر انداخته است.
این میزان از پرستیژ، حداقلی از تعهد هم با خود میآورد: فهمِ این واقعیت که تاریخ فقط موضوعِ مطالعه نیست؛ تاریخ، همین حالا، با ترور ساخته و تولید میشود.
وقتی چنین نهادِ پرچمداری هیچ اذعانِ نهادی به کشتارهای گسترده و خشونتِ دولتی نشان نمیدهد، سکوت «بیطرفی» نیست. سکوت به مجوزی خاموش و فراگیر بدل میشود. به نگهبانانِ دروازه، به اهداکنندگان، و به مدیرانِ مضطرب پیام میدهد: «این قابلِ تحمل است؛ نادیده بگیرید؛ ادامه دهید؛ منتشر کنید؛ پنلها را زمانبندی کنید؛ خردهریزهای فرهنگی را پست کنید، انگار خیابانها خونآلود نیست.» و بله: تضادِ ادامهداشتنِ عادیِ شبکههای اجتماعی، حتی با پستهایی به همان اندازه پیشپاافتاده مثل یک ورودیِ «خرمالو-تم» در اوجِ گزارشهای کشتار، دقیقاً همان تئاترِ «اینجا چیزی نیست» است که مردم را خشمگین میکند، و حق هم دارند.
هیچکدام از اینها دعوت به این نیست که انجمنهای دانشگاهی به حزب سیاسی تبدیل شوند. دعوت این است که بُزدلیِ نهادی را دیگر با زبانِ «خویشتنداریِ علمی» جلا ندهند. مسئله این نیست که پژوهش را با شعار عوض کنیم؛ مسئله این است که وقتی جانها در خطر است، ابتداییترین انضباطِ علمی را اجرا کنیم: عاملها را نام ببریم، ادعاها را دقیق کنیم، شواهد را ارجاع دهیم، و از بهکارگیریِ زبانِ نرمکننده و پوشاننده سر باز بزنیم.
پس از نزدیک به یک دهه حضور در محافلِ مطالعات ایران و انجام پژوهش در ایران، در فاصلهی تقریبیِ ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱، میتوانم گواهی بدهم که به نظر میرسد اکثریتِ پژوهشگرانِ معاصرِ ایران که خود را متعلق به این حوزه میدانند، از موضعی شدیداً ضدپهلوی عمل میکنند. این الگویی غیرعادی و نگرانکننده است؛ الگویی که به گمان من در آیندهای نه چندان دور، بهصورت نظاممندتر بررسی خواهد شد و به نورِ عمومیِ بیشتری آورده میشود، با نقطهی آغازِ حامیان مالیِ این سازوکارها.
خودِ بیانیهی فرم گوگل خطرِ «تأخیرِ پوشیده در لباسِ دقت» را میفهمد. هشدار میدهد که وسواسِ «کمّیسازی» در حالی که مستندسازیِ سرکوب مختل میشود و مردم کشته میشوند، خطاست؛ و از سرکوبِ سیستماتیک میگوید: از جمله قطع اینترنت، دانشگاههای نظامیشده، بازداشت، شکنجه و اعدام. این شفافیتِ اخلاقی نباید فقط در یک بیانیهی تکموردیِ امضاشده توسط افراد بماند. باید به استانداردی بدل شود که نهادهای صادرکنندهی اعتبار در این رشته را مقید کند.
پس این پیشنهاد است؛ همان چیزی که انجمنها از آن پرهیز کردهاند: یک کُد اخلاقی برای نهادهای مطالعات ایران و مطالعات خاورمیانه، با انتظاراتِ قابلاجرا.
کُد اخلاقی برای انجمنهای مطالعات ایران (و نهادهایی که پناهشان میدهند)
قاعدهی بهموقعبودن
وقتی خشونتِ گستردهی دولتی علیه جمعیتِ موردِ مطالعه بهطور معتبر گزارش میشود، یک نهاد باید در بازهای زمانیِ مشخص واکنش نشان دهد (مثلاً ۷ تا ۱۴ روز). اگر تصمیم میگیرد سکوت کند، باید توضیحی برای سکوتِ خود منتشر کند. سکوت حق ندارد خود را به جای حرفهایگری جا بزند.
قاعدهی نامبردن
بیانیه باید نهاد(های) عامل را، وقتی انتسابِ معتبر وجود دارد، مشخص کند. اگر ادعا «خشونتِ دولتی» است، دولت را نام ببرید. اگر ادعا «نیروهای امنیتی» است، روشن کنید کدام نیروها متهماند. پشتِ فعلِ مجهول پنهان نشوید.
قاعدهی شواهد
ادعاها دربارهی «طراحیِ خارجی»، «محرکهای بیرونی»، «کنترلِ خارجی»، یا «خشونتِ امپریالیستی» نیازمند ارجاع و مشخصگوییاند. اگر نهاد نمیتواند بگوید چه کسی از چه چیزی دفاع میکند، حق ندارد تهدید را در قالبِ «فضاسازی» القا کند.
قاعدهی تفکیک
مخالفت با مداخلهی نظامیِ خارجی هرگز نباید جایگزین محکومکردنِ کشتارِ دولتی شود. اینها دو پرسشِ جدا هستند. یکیکردنِ آنها نوعی خرابکاریِ بلاغی است.
قاعدهی قرنطینهی تبلیغات
نهادها باید صراحتاً قابهای رواییِ رژیم را رد کنند، وقتی آن قابها برای بیاعتبارکردنِ اعتراض به کار میروند. بیانیهی فرم گوگل درست تشخیص میدهد که روایتِ «توطئهی خارجی» چگونه نقشِ پروپاگاندا بازی میکند. انجمنها باید این شفافیت را به سیاست بدل کنند، نه به شجاعتی اختیاری.
قاعدهی ذینفعان
اگر دانشجویان و پژوهشگران و انجمنهای ایرانی که نزدیکتر به خشونتاند نامه میدهند، بیانیههایشان باید در ارتباطاتِ نهادی به رسمیت شناخته شود؛ نه اینکه به عنوان «سروصدا» کنار زده شود.
قاعدهی تعارض منافع
روابطِ اهداکنندگان، فشارهای نهادِ میزبان، و سازوکارهای تأمین مالیِ کنفرانسها که ممکن است سکوتِ عمومی را شکل دهند، باید افشا شوند. زبانِ اخلاقیِ خریداریشده اخلاق نیست؛ برندینگ است.
قاعدهی پاسخگویی
هیئتمدیرهها باید هنگام تصمیمگیری دربارهی صدور بیانیه در مورد خشونتِ جمعی، صورتجلسه یا دستکم خلاصهای از گفتوگوها را منتشر کنند. نهادی که از هالهی اعتمادِ عمومی سود میبرد، به مردم بدهکارِ ثبتِ شیوهی تصمیمگیری است.
قاعدهی حفاظت
نهادها باید منابعی برای حفاظت از اعضای آسیبپذیر اختصاص دهند: پژوهشگرانِ در معرض خطر، دانشجویانِ روبهروی نظارت، و کسانی که خانوادههایشان هدف قرار میگیرند. همبستگیِ بیپشتوانهی مادی، صرفاً اجراست.
قاعدهی بازنگری
اگر اطلاعاتِ تازهای به دست آمد، نهادها باید بیانیهها را علناً بهروزرسانی کنند؛ نه اینکه یک بندِ حسابشده و حقوقی برای همیشه به عنوان شاهدِ «رسیدگی به» یک قتلعام باقی بماند.
این یعنی اخلاق را الزامآور بدانیم، نه تزئینی. و یعنی احترام گذاشتن به خودِ رشته. مطالعات ایران نمیتواند ژستِ جدیتِ فکری بگیرد، اما چنان رفتار کند که گویی دقت، هر وقت پای قدرت در میان است، اختیاری است.
چون پرسش این نیست که «چرا این حوزه ساکت است؟» پرسش این است: این حوزه خیال میکند سکوت چه چیزی برایش میخرد، و چه کسی هزینهاش را میپردازد؟
در پایانِ نسخهی منتشرشده، فهرست کوتاهی از پیوندهای اولیه (به عنوان مرجع) خواهد آمد. متن اصلی در وبلاگ:
https://mesana.org/advocacy/letters-from-the-board